Τηλέφωνα Επικοινωνίας

210 9965026 - 210 9966026 - 210 9966087

Συνέντευξη του ιδρυτή

Untitled-1

Πότε και με ποια αφορμή αποφασίσατε να ασχοληθείτε με τον κλάδο του εξοπλισμού;

2Όλα ξεκίνησαν το 1965 όταν ένας συγγενής μου και μέτοχος της εταιρείας καφέ Bravo, μου πρότεινε να συνεργαστούμε. Δέχτηκα, αλλά επειδή πίστευα ότι για την δική μου σταδιοδρομία, έπρεπε να είμαι ανεξάρτητος, ελεύθερος και όχι να έχω υπαλληλική εξάρτηση -χωρίς φυσικά αυτό να είναι κάτι κακό-, συνάψαμε ένα συμβόλαιο σχέσης και συνεργασίας με την επιχείρηση καφέδων Βραζιλίας Bravo.
Εκεί δημιούργησα το τμήμα Εξαγωγών και Εφοδιασμού Πλοίων και παράλληλα προσπάθησα να εξελίξω τον καφέ espresso. Βασιζόμενος στην αδυναμία μου για τον καφέ και το φυσικό προτέρημα να δοκιμάζω και να έχω… επιλεκτική γεύση, δημιουργήσαμε σταδιακά και με προτροπή της διεύθυνσης, ένα τμήμα Μηχανημάτων και Εξοπλισμού ειδικά για καφετέριες. Με την εμπειρία από τα συχνά ταξίδια μου στην Ιταλία, πρότεινα στην επιχείρηση Bravo να κάνουμε μια μεγάλη έκθεση μηχανημάτων. Δεν απέδωσε καρπούς όμως, γιατί η εταιρεία σκόπευε να ασχοληθεί μόνο με τους καφέδες. Επικεντρώθηκα, λοιπόν, στους εφοδιασμούς πλοίων -με το σύστημα transito τότε- και τις εξαγωγές καφέ. Αφού έβαλα τα θεμέλια σ’ αυτούς τους τομείς και η απόφαση της εταιρείας να επικεντρωθεί μόνο στον καφέ ήταν οριστική, τους ευχαρίστησα για την συνεργασία και άρχισα να δουλεύω το 1967 με την επιχείρηση Σ. Πετρίδης Α.Ε. Εκεί κάθισα περίπου ενάμισι χρόνο, ένα ουσιαστικό και παραγωγικό διάστημα κατά το οποίο δεν ασχολήθηκα μόνο με την προώθηση των εμπορευμάτων της εταιρείας με την οποία είχα σχέση ως συνεργάτης επί προμήθεια, αλλά σκέφτηκα να κάνω δική μου επιχείρηση.

9Στα πλαίσια αυτά και βασιζόμενος στις γνώσεις που ήδη είχα και όσες απέκτησα κατόπιν της καθημερινής τριβής με πελάτες μέσα σε κουζίνες, μπαρ, εστιατόρια και ξενοδοχεία, αποφάσισα να
ασχοληθώ με τον γενικότερο εξοπλισμό κι άρχισα να δημιουργώ την προσωπική μου πελατεία. Το 1969, οι συνεργασίες μου είχαν διευρυνθεί και με σημαντικές εταιρείες που δεν υπάρχουν όμως πια (Κατράκης, Σίμος, Καραμπίνης). Η συγκεντρωμένη αυτή εμπειρία βρήκε διέξοδο σε μια ιδιόμορφη σχέση που επινόησα την ίδια χρονιά: δημιούργησα στην οδό Μάρνη 53, εκεί όπου είχα αρχίσει τη συνεργασία μου με την εταιρεία Πετρίδης, ένα κατάστημα πολυμετοχικό με τα έξοδα με την ακριβή αναλογία επί των πωλήσεων, να τα έχουν αναλάβει οι συμμετέχοντες στην επιχείρηση. Απέναντι στις συνεργαζόμενες εταιρείες “μετόχους” είχα την υποχρέωση να οργανώσω το κατάστημα από πλευράς υπαλλήλων, κ.λπ. και να ασχοληθώ κατ’ αποκλειστικότητα με τα προϊόντα τους. Αφού διαπίστωσαν ότι αυτή η δουλειά και τους συμφέρει και είναι καλή, παρατήρησα κι εγώ την δίψα της αγοράς και την ικανότητά μου στις πωλήσεις, τους πρότεινα να δημιουργήσουμε εταιρεία. Με όσους δέχτηκαν, δημιουργήθηκε πράγματι η «Ν. Γεωργόπουλος Ε.Π.Ε», η οποία είχε σαν στόχο αφενός την εισαγωγή με αντιπροσωπείες αφετέρου την εμπορία ελληνικών προϊόντων εξοπλισμού ξενο δοχείων, εστιατορίων και καφετεριών.

Ποια ήταν η εικόνα της αγοράς τότε στην Ελλάδα;

5Εκείνη την εποχή οι γνωστές επιχειρήσεις που ασχολούνταν με τον εξοπλισμό ήταν ελάχιστες! Η πρώτη που ασχολήθηκε ήταν η εταιρεία Λ. Καλπάκας Ε.Π.Ε, μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο δημιουργήθηκε η «Domestica», στη συνέχεια η «Σάββας Πετρίδης Α.Ε», μεταγενέστερα η «Greco» που δεν υπάρχει πλέον, και η εταιρεία ΕΞΕ Ε.Π.Ε. Ελληνικά προϊόντα, δε, παρήγαν εξίσου ελάχιστα εργοστάσια, ή καλύτερα μικρές βιοτεχνίες, που κατασκεύαζαν διάφορα μηχανήματα, με μεγαλύτερη ειδίκευση σε ψυγεία και ανοξείδωτα. Σε μια τέτοια αγορά, πορεύτηκε αρχικά η εταιρεία που αποτελούνταν από τους 4 συνεταίρους.
Ως είθισται, όμως, οι επιχειρήσεις έχουν κάποια προβλήματα είτε στα κέρδη είτε στη ζημιά, οπότε και αποφάσισαν οι συνεταίροι ότι θα έπρεπε είτε να πάρουν τα χρήματά τους και να φύγουν είτε να πάρω εγώ το μερίδιό μου και να αποχωρήσω. Επειδή, όμως, η εταιρεία είχε το όνομά μου, συμφώνησαν να πάρουν τα χρήματά τους (κεφάλαιο και κέρδη) και να αποχωρήσουν, όπως και συνέβη το 1971, ευτυχώς χωρίς προβλήματα ουσίας. Βλέποντας, όμως, ξαφνικά την έκθεση να αδειάζει από μηχανήματα και να έχω μείνει μόνος, αποφάσισα ότι έπρεπε να προχωρήσω. Έτσι προέκυψε η μετέπειτα οικογενειακή εταιρεία, που αποτελούνταν από μένα, τη σύζυγό μου, την κόρη μου και το γιο μου. Μετά το 1971 και εν μέσω μιας αγοράς η οποία πάλι αποτελούνταν από 5 εταιρείες, η επιχείρηση άρχισε να έχει ένα μεγάλο κύκλο εργασιών και αντιπροσωπειών παρουσιάζοντας έντονη δραστηριότητα.

Δημιουργήσατε και άλλες εταιρείες;

6Παρατηρώντας ότι είχε ξεκινήσει μια εποχή ευρύτερων εξελίξεων και αλλαγών, αποφάσισα το 1974 να ανοίξω και ένα εργοστάσιο με ανοξείδωτα και ψυγεία. Δυστυχώς,10 χρόνια αργότερα και ενώ είχαμε συναντήσει αρκετές δυσκολίες, επέλεξα να το κλείσω λόγω ενός συμβάντος υγείας και της συνακόλουθης προσωπικής μου αδυναμίας να διατηρώ 2 επιχειρήσεις. Τότε έδωσα την ευκαιρία στους περίπου 28 εργαζόμενους, να πάρουν και να λειτουργήσουν το εργοστάσιο χωρίς χρήματα αμέσου πληρωμής. Μετά την άρνησή τους, όμως, η εν λόγω επιχείρηση, αφού εκπλήρωσε όλες τις υποχρεώσεις της προς εργαζόμενους, προμηθευτές, Δημόσιο, κ.λπ. έκλεισε.
Ως πνεύμα ανήσυχο και δημιουργικό, ωστόσο δημιούργησα το 1990 στην οδό Στουρνάρα, την εταιρεία Έλεκτρον, η οποία λειτούργησε μόνο 3 χρόνια λόγω του αιφνιδίου θανάτου του γιου μου Βικέντιου. Μείναμε έτσι οι τρεις μας στην εταιρεία, την οποία και έχουμε μέχρι σήμερα. Και διαπιστώνοντας στην πορεία ότι το μαγαζί στην οδό Μάρνη αποδεικνυόταν ακατάλληλο, μετακομίσαμε στον Άγιο Δημήτριο σε έναν χώρο που εκπροσωπεί την ιδέα του σχεδιασμού και της εξέλιξης την οποία εντέλλεται η διάδοχος, Αικατερίνη Γεωργοπούλου να αναλάβει, πράγμα που γίνεται ήδη με μεγάλη επιτυχία. Όλα αλλάζουν, εξάλλου, περνάνε τα χρόνια και πρέπει να καταλάβουμε πότε πρέπει να φύγουμε…

Πώς αποφασίσατε να ασχοληθείτε ειδικότερα με τον τομέα του καφέ και να συνεργαστείτε με την La Cimballi;

4Τον πρώτο espresso τον ήπια το 1953 στο ξενοδοχείο “Johnny” στο Πρίντεζι και, προφανώς, με μάγεψε. Σε συνδυασμό και με την αδυναμία μου στους καφέδες και τις μηχανές, θέλησα να μάθω την ιστορία του espresso όπως και καθετί σχετικό, σε μια εποχή που δεν ήταν ιδιαίτερα διαδεδομένος στην Ελλάδα: τον βρίσκαμε σε ένα καφέ στην συμβολή των οδών Πατρ. Ιωακείμ και Αναγνωστοπούλου, στο Brazil στην Βουκουρεστίου ή στον Πράπα στην Ομόνοια. Και με το δεδομένο ότι ο αντιπρόσωπος της Cimballi τότε ήταν ένας ερασιτέχνης φωτογράφος στην Στοά Σπηρομίλιου, όπως και ότι εισάγονταν και οι μηχανές San Marco και μόνο ένας καφές από την «Ν. ΣΠΑΝΟΠΟΥΛΟΣ Cafe Eisner», καταλαβαίνετε ότι η διάδοση των μηχανών καφέ espresso προ του 1973 ήταν μηδαμινή, γιατί πολύ απλά δεν υπήρχε ζήτηση! Η γνωριμία μου με την Cimballi έγινε το 1966 όταν ήρθε ο υπεύθυνος της περιοχής (Ελλάδα, Μ. Ανατολή) στην επιχείρηση καφέ Bravo όπου εργαζόμουν, οπότε και ήρθα σε μια πρώτη επαφή με το ομώνυμο ιταλικό εργοστάσιο.
Αργότερα και εν όψει μιας έκθεσης στο Παρίσι το 1973, η υπεύθυνη πωλήσεων της Cimballi που είχε καταγωγή από την Θεσσαλονίκη και δραστηριοποιούνταν τότε στον τομέα των εξαγωγών, Βέρα Μοντιάνο, πήρε κάποιες κάποιες πληροφορίες από τον Νίκο Ασλανόπουλο, εισαγωγέα των ζυγαριών Lario, για το τι συμβαίνει στην ελληνική αγορά και ποιοι ελεύθεροι επαγγελματίες υπήρχαν, που να μπορούν να ασχοληθούν με πωλήσεις και προώθηση των μηχανών καφέ espresso. Έτσι, έλαβα πρόσκληση να επισκεφτώ το εργοστάσιο στο Μπινάσκο (18 χλμ. από το Μιλάνο), όπως και έκανα, όπου συζητήσαμε για την πρόθεση της διεύθυνσης να μου αναθέσει την αντιπροσωπεία και την εισαγωγή. Αποδέχτηκα αμέσως την πρόταση, αφού είχα εντυπωσιαστεί από τις εγκαταστάσεις του εργοστασίου, το οποίο ήδη κατασκεύαζε την μηχανή καφέ espresso, από το Α μέχρι το Ω σχεδόν. Άρχισε τότε η συνεργασία με την Cimballi, που διαρκεί μέχρι σήμερα. Είμαστε οι αποκλειστικοί αντιπρόσωποι επί σειρά 35 ετών και η μόνη επιχείρηση που ασχολείται με το συγκεκριμένο προϊόν χωρίς να παίρνει άλλες μηχανές καφέ espresso από άλλα εργοστάσια, αν και υπήρξαν πολλές προτάσεις.

Το σύστημα δικαιόχρησης αποτελεί ελληνικό γνώρισμα ή υπάρχει και σε άλλες χώρες;

10Η εμφάνιση των εισαγωγέων έτοιμου καφέ στην ελληνική αγορά που πωλούν είτε με το κιλό είτε σε σκευασία των δυόμιση κιλών, ήταν αναπόφευκτη, λόγω των εξελίξεων στο χώρο εισάγοντας έτσι μια νέα τεχνολογία πωλήσεων από την Ιταλία. Οι γείτονες, εξάλλου, ήταν οι πρωτοδιδάξαντες στο εν λόγω σύστημα, πουλώντας τον καφέ και παρέχοντας την μηχανή του, τακτική όμως που δημιούργησε ορισμένα προβλήματα στην ελληνική αγορά, σε εμπόρους και εισαγωγείς, κυρίως λόγω των τιμών αγοράς και πώλησης του καφέ – θέμα, όμως, που αφορά αυτόν που πουλάει καφέ και όσων τον χρησιμοποιούν, οπότε και δεν θα το αξιολογήσω.
Για να σέβεται, όμως, κάποιος τον τελικό καταναλωτή, θα πρέπει να προσέχει και να κοιτάζει το τρίπτυχο του καλού καφέ espresso: το μηχάνημα, το προϊόν και τον άνθρωπο που ταυτίζει το προϊόν με τα μηχανήματα. Οι Ιταλοί, βέβαια, τα τελευταία χρόνια ισχυρίζονται ότι μετράει και η παρουσίαση του καφέ στο φλιτζάνι και το service. Στο μέλλον, όμως, όσοι ασχολούνται με τον καφέ για καθαρά εμπορικούς λόγους, θα αναχθούν και σε εισαγωγείς μηχανών καφέ espresso, προσπαθώντας να ακολουθήσουν το παράδειγμα της γειτονικής μας χώρας, όπου υπάρχουν πολλά εργοστάσια που βγάζουν μηχανές, αναγάγοντας τον καφέ espresso σε επιστήμη, γι’ αυτό και τους αξίζουν συγχαρητήρια! Το δυστύχημα είναι ότι από το 1965 δεν μπόρεσε καμία ελληνική -τότε-βιομηχανία καφέ να φτιάξει έναν καφέ espresso εφάμιλλο του ιταλικού. Τώρα, γίνονται κάποιες αξιόλογες προσπάθειες και τους εύχομαι καλή επιτυχία, για να μπούμε δυναμικά και σ’ αυτόν τον τομέα!

Είναι γνωστό ότι ασχοληθήκατε κατά το παρελθόν με τη συνδικαλιστική ένωση των εταιρειών του κλάδου. Τι αποκομίσατε από την εμπειρία σας αυτή;

8Ήμουν πράγματι ο εμπνευστής μιας τέτοιας κίνησης, αφού είχα την ιδέα ότι θα έπρεπε να συνδικαλιστούμε, να συνενωθούμε με την έννοια ότι χρειαζόταν να διεκδικήσουμε ορισμένα πράγματα για το γενικό καλό και όχι μόνο του κλάδου. Το 1990 δημιουργήθηκε ο Πανελλήνιος Σύνδεσμος Επιχειρήσεων Ξενοδοχειακού και Εστιατορικού Εξοπλισμού που έφτασε κάποια στιγμή να έχει 116 μέλη! Δυστυχώς, ορισμένοι συνάδελφοι που δεν είχαν τις ίδιες αρχές με εμάς τους παλιούς, δεν μπόρεσαν να συμπλεύσουν, παρά το γεγονός ότι το Δ.Σ. είχε προβεί σε πάρα πολύ καλές ενέργειες, έχοντας δημιουργήσει έναν πολύ σοβαρό επικοινωνιακό κύκλο, έχοντας κάνει γνωστό το Σύλλογο σε διεθνή σωματεία, κ.λπ.
Τότε έλαβε χώρα και η 1η Πανευρωπαϊκή Σύσκεψη Κατασκευαστών για μηχανήματα κουζίνας και μαζικής εστίασης στον Αστέρα Βουλιαγμένης με πρωτεργάτη τον κ. Κιούλπαπα, όπου το «παρών» έδωσαν οι Ευρωπαίοι και μόλις 2 Έλληνες! Δημιουργήθηκαν έτσι οι προϋποθέσεις για να ατονήσει ο Σύνδεσμος και τελικά να κλείσει το 1993, αφήνοντάς μου μια πικρία. Ενδεχομένως για την εξέλιξη αυτή, να υπήρχαν σφάλματα από τη διοίκηση και από εμένα προσωπικά.
Ωστόσο, έδωσα σε όλους συγχωροχάρτι και χάρηκα που το 2007 δημιούργησαν τον καινούριο σύλλογο, στον οποίο εύχομαι καλή επιτυχία -τόσο στο Προεδρείο όσο και στα Μέλη, να συμπαρασταθούν ο ένας στον άλλον και να είναι μια γροθιά. Γιατί μόνο τότε θα μπορέσουν να διεκδικήσουν τη συμμετοχή τους στο Εθνικό Συμβούλιο Τουρισμού ώστε να προχωρήσουν όλοι μαζί σε ένα καλύτερο αύριο.

Παρατηρείτε στις μέρες μας μεγάλες εξελίξεις και διαφορές σε σχέση με το παρελθόν;

3Φυσικά, και για τη σημερινή εικόνα ανάπτυξης έχουμε συμβάλλει όλοι! Αρχικά, καταφέραμε να μεταδώσουμε στους ξενοδόχους την ανάγκη για έργα και κατάλληλους εξοπλισμούς στις κουζίνες τους. Επίσης, σταδιακά υπήρξε ανάπτυξη από όσους βρίσκονταν σε πρωτογενή εργασία του χώρου: τεχνίτες στο service και κατασκευαστικές μονάδες, κατασκευάζουν σήμερα μηχανήματα εξοπλισμού μαζικής εστίασης, ψυγεία και ανοξείδωτα, δημιουργώντας την βάση για να σταματήσουν οι αθρόες εισαγωγές του παρελθόντος. Από εκεί και πέρα, άρχισαν οι αντιπρόσωποι και οι συνεργαζόμενοι με μας τεχνικοί να δημιουργούν προσωπικές εταιρείες, αρχικά μόνο στο service, μετά να δουλεύουν με προμήθεια και ορισμένοι να γίνουν έμποροι και εισαγωγείς, οι οποίοι μέχρι σήμερα έχουν αξιόλογη δράση και παρέχουν άμεση εξυπηρέτηση στους κατά τόπους πελάτες.
Εκτός αυτών, δημιουργήθηκαν τα απαραίτητα κεφάλαια στην περιφέρεια για να προκύψουν αξιόλογοι εισαγωγείς οι οποίοι βοήθησαν στην εξέλιξη του χώρου, που αυτή την στιγμή έχει περίπου 1.000 επιχειρήσεις! Η σύγχρονη εικόνα της αγοράς, ωστόσο, πλήττεται από ένα μικρό… αλαλούμ υπερπροσφοράς, όπου δραστηριοποιούνται ανειδίκευτοι και περιστασιακοί -τρόπον τινά- επαγγελματίες. Για το λόγο αυτό, καλό είναι προσέχουν οι πελάτες πού δίνουν τα χρήματά τους, τις συνεργασίες τους και ειδικότερα την παροχή τεχνικής εξυπηρέτησης και υπηρεσιών service. Tο καλύτερο μηχάνημα, εξάλλου, χωρίς service είναι το χειρότερο, και αντίστροφα!

Ποιες είναι κατά την άποψή σας οι σύγχρονες ανάγκες της αγοράς καφεστίασης;

7Αρχικά, πρέπει να θέσουν όλοι οι επαγγελματίες στην πρώτη θέση των προτεραιοτήτων τους τον πελάτη και να σκεφτούν ως τέτοιοι, ώστε να δημιουργηθούν όλες οι προϋποθέσεις εκείνες για να φύγουν οι πελάτες ευχαριστημένοι.

Η προχειρότητα και η αρπακτική διάθεση που ευτυχώς χαρακτηρίζει λίγους, δεν έχει καμία θέση στον χώρο μας! Σκοπός είναι εμείς σαν κλάδος, να προσφέρουμε ό,τι καλύτερο διαθέτουμε, αλλά συγχρόνως οι επαγγελματίες να έχουν τη γνώση τι ακριβώς πρέπει να συναποτελεί και με τη βοήθεια της πολιτείας- την εκπαίδευσή τους.

Απαιτείται μια γενικότερη κουλτούρα ως προς τις συμπεριφορές,τις τιμολογιακές πολιτικές και την καθημερινότητα της σχέσης με τον πελάτη, ώστε να εξαλειφθούν οποιαδήποτε δυσφημιστικά φαινόμενα και παράπονα, τα οποία σε άλλες χώρες είναι ανύπαρκτα.